Dünya Kupası, neredeyse bir asra yaklaşan geçmişi ve kuşakları birbirine bağlayan geleneğiyle futbolun en saygın organizasyonu olmayı sürdürüyor. Ne var ki bu saygınlık, turnuva tarihine yayılan siyasi müdahale, tartışmalı karar ve çıkar ilişkilerini görmezden gelmeyi gerektirmiyor. 2026 organizasyonu da bu eski hastalıktan kurtulamadı. ABD Başkanı Donald Trump’ın, Folarin Balogun’a verilen kırmızı kartın ardından FIFA Başkanı Infantino’yu doğrudan arayarak kararın gözden geçirilmesini istemesi ve oyuncunun cezasının daha sonra askıya alınması, saha ile siyasi iktidar arasındaki sınırın ne kadar kolay aşılabildiğini gösterdi. Trump’ın müdahalesi kararın tek nedeni olarak kanıtlanmış olmasa da ortaya çıkan görüntü, turnuvanın adaletine ciddi zarar verdi. Bu nedenle 2026 Dünya Kupası; sahadaki futbol kadar, futbolun dışındaki gücün oyuna ne ölçüde dokunabildiği sorusuyla da hatırlanacaktır şüphesiz.
Bu gibi turnuvalarda bazen kura, bazen eleme ağacı, bazen de rakip teknik direktörün yaptığı hatalar bir takımı taşıyabileceğinden daha ileriye götürür. Bazen de tam tersi… 2026 Dünya Kupası’nda Arjantin’in finale uzanan yolunda da bu unsurların en az Messi faktörü kadar önemli bir payı vardı.
Arjantin’in başarısını bütünüyle tesadüfe bağlamak haksızlık olabilir. Takım, kritik anlarda oyunda kalmayı bildi; tecrübesini, mücadele gücünü ve turnuva ezberini kullandı. Buna rağmen eleme tablosuna bakıldığında Arjantin’in, diğer şampiyonluk adaylarına kıyasla daha elverişli bir koridorda ilerlediği görülüyordu.
İspanya’nın önünde Portekiz, Belçika ve Fransa gibi hem kadro kalitesi hem de oyun gücü yüksek rakipler vardı. Arjantin ise zaman zaman zorlanmasına rağmen finale kadar aynı yoğunlukta bir rakip zinciriyle karşılaşmadı. Bu nedenle zor maçlar oynamakla en güçlü takımları elemek arasındaki farkı gözetmek gerekiyor. Messi’nin futbol tarihine damga vurduğu turnuva elbette bu değildi ama sahada topu ayağına aldığında, futbolseverler en sevdikleri yemeğin son lokmalarını yerken hissettikleri şeyleri hissetmiş olabilir.
Arjantin’in yolundaki en ciddi sınav İngiltere yarı finaliydi. İngiltere, Anthony Gordon’ın 55. dakikadaki golüyle öne geçtikten sonra oyunun kontrolünü büyük ölçüde elinde tutuyordu. Tuchel ise takımının üstünlüğünü geliştirmek yerine skoru korumayı tercih etti. O karşılaşmada final biletini Arjantin’in üstün oyunundan çok Tuchel’in tercihleri belirledi. İkinci yarının büyük bir bölümünde İngilizler, 1-0 önde olmasına rağmen edilgen bir oyunu benimsedi. Tuchel’in otobüsü, Enzo ve Lautaro’nun gollerine karşı koyamadı. Tangocular’ın final biletini kapmasını bence bu tercihiyle kolaylaştırdı. Arjantin finali son dakikalarda kazandı; fakat o final biletini hazırlayan kişi Scaloni’den çok Thomas Tuchel’di. Tuchel’in en büyük hatası savunmacı değiştirmesi değil, takımın rakip kaleyle arasını açmasıydı. İngiltere topu tutamadı, Arjantin’i geriye koşturamadı. Tuchel’in, o maçtaki kararlarıyla acımasız İngiliz basınının oklarından kaçması pek mümkün görünmüyordu zaten…
Bu nedenle İngiltere–Arjantin karşılaşmasını Messi’nin bir başka destanı olarak anlatmak kolaycı bir yaklaşım olur. Messi galibiyet golünün asistini yaptı ve yine belirleyici bir ana imza attı. Ancak Arjantin’in maçı çevirebilmesinin temel nedeni, İngiltere’nin oyunu gönüllü biçimde terk etmesiydi.
Arjantin’in finale çıkması kadar, finalde nasıl bir rakiple karşılaştığı da önemliydi. İspanya turnuva boyunca oyunu yöneten, topa hükmeden ve farklı rakip tiplerine çözüm üreten gerçek bir bölüm sonu canavarıydı. Arjantin ise giderek Messi’nin üreteceği bir ana, savunma direncine ve maçların son bölümlerindeki kaosa bağımlı hâle geldi.
Messi’nin kariyeri ve futbol tarihindeki konumu tartışılmaz. Fakat Arjantin kazandığında bütün başarıyı Messi’ye yazıp kaybettiğinde sorumluluğu takımın geri kalanına dağıtmak, futbol analizinden çok yıldız kültüne hizmet ediyor. Arjantin’i finale taşıyan sadece Messi değil; kaleci performansı, orta saha direnci, savunma disiplini ve rakiplerin yaptığı hatalardı.
Turnuvanın futbol bakımından gerçek finalinin İspanya ile Fransa arasında oynandığını düşünmemin nedeni de bu. Fransa, atletizmi, hücum çeşitliliği ve bireysel kalitesiyle İspanya’nın karşılaştığı en güçlü rakipti. İspanya’nın bu engeli aşması, finalde Arjantin’i yenmesinden daha ağır ve daha belirleyici bir sınavdı.
Sonuç olarak Arjantin finale ulaşmayı başardı; ancak turnuvanın en iyi takımı değildi. Daha uygun bir eleme yolundan ilerledi ve en büyük sınavında Tuchel’in yanlış müdahalelerinden yararlandı. İngiltere’nin finalini Arjantin kazanmadı; Tuchel kaybetti.
Kağıt üstündeki final İspanya ile Arjantin arasında oynandı. Fakat kupanın gerçek sahibini gösteren maç İspanya–Fransa yarı finaliydi. Arjantin finale çıktı, İspanya ise şampiyonluğu hak etti.